Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2010/6038 K.2012/4079

2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 23 ]

0 S. AVRUPA İNSAN HAKLARI SÖZLEŞMESİ (İNSAN HAKLARI... [ Madde 4 ]

"İçtihat Metni"

Dava dosyası başvuruların nitelik ve kapsamına göre görüşüldü.

I- 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYY'nin 310. maddesi gereğince Asliye Ceza Mahkemelerinde bulunan Cumhuriyet Savcıları, mahkemelerinin yargı çevresi içerisindeki Sulh Ceza Mahkemelerinin hükümlerine karşı, karar tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz yoluna başvurabileceğinden, yasal süresinden sonra o yer Cumhuriyet Savcısı Murat (95…

…) tarafından yapılan 25.12.2007 havale tarihli temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak aynı Yasa'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE;

II- Sanıklar Halit, Mevlüt ve Durmuş haklarında hakaret suçu ile ilgili kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre hükümlerin 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CYY'nin 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, sanıklar savunmanının (müdafiinin) temyiz isteğinin tebliğnameye uygun olarak aynı Yasa'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

III- Sanıklar Hatice ve Ümmü hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Duruşma süresini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; sanıkların tek bir eylemle (fiille) katılanlar İsmail ve Ramazan'a hakarette bulundukları mahkemece kabul edildiği halde, 5237 sayılı TCY'nin 43/2. maddesinin yollaması ile aynı Yasa'nın 43/1. maddesi uyarınca sanıklara verilen cezada artırım yapılmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 esas, 2009/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde gözetilecek zarar, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsama dahil edilmemesi gerekmektedir. Somut olayda, katılanların hakaret suçundan doğan maddi bir zararları olmadığı gibi, herhangi bir tazminat istemleri de bulunmamaktadır.

Adli sicil kaydına göre sabıkasız oldukları anlaşılan sanıkların, 5271 sayılı CYY'nin 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendi uyarınca "kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyecekleri hususunda kanaate varılması" koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre, Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, "CMK'nın 231/6-c maddesi gereğince" biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle, sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Türk Ceza Yasası'nda açıkça "suçta ve cezada yasallık (kanunilik)" ilkesi düzenlenmiştir. Söz konusu bu ilkenin yer aldığı 5237 sayılı TCY'nin 2. maddesinin (1). fıkrasına göre; yasanın (kanunun) açıkça suç saymadığı bir eylem (fiil) için kimseye ceza verilemez, güvenlik tedbiri uygulanamaz. Yasada (kanunda) yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz.

Yine aynı Yasa'nın 2. maddesinin (2). fıkrasına göre ise, idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.

Sanıklar hakkında uygulanan 5237 sayılı TCY'nin 50. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde ise; "belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma" seçenek yaptırımı öngörüldüğü halde;

Sanıklar hakkında hükmedilen 2 ay 27 gün hapis cezasının 5237 sayılı TCY'nin 50. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca "2 ay süreyle K…

… S…

… Köyü dışına çıkmaktan yasaklanması" seçenek yaptırımına çevrilerek, sanıkların yaşadıkları köyden dışarı çıkmaları tamamen yasaklanarak 5237 sayılı TCY'nin 50. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendine aykırı nitelikte ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin eki olan 4 no.lu protokolün 2. maddesinde düzenlenen "serbest dolaşım özgürlüğü" ile Anayasa'nın 23. maddesinde yer alan "seyahat özgürlüğü" hakkının ortadan kaldırılması sonucunu doğurabilecek biçimde hüküm kurulması,