Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/29631 K.2012/1338

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 1-30.03.2009 tarihinde kurulan hükmü 1412 Sayılı CMUK.nun 310.maddesinde belirtilen yasal bir aylık süreden sonra 25.05.2009 tarihinde temyiz eden o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 2-Sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 Sayılı CYY.nın 34/2 ve 232/6.maddelerinde hak sahibi olanlar bakımından gerek yüze karşı gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda yasa yolu bildiriminin; başvurulacak yasa yolu, başvuru yapılacak mercii, başvurunun şekli, süresi ve bu sürenin ne şekilde başlayacağını kapsayacak ve hiçbir duraksamaya, yanıltıcı ifadeye yer vermeyecek biçimde yapılması zorunlu olduğunun düzenlendiği nazara alınmadan sanığın yüzüne karşı kurulan hükmün temyizi mümkün olduğu halde kesin olarak verildiğinin belirtilmesi suretiyle yanıltıldığı ve sanığın 13.05.2009 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde verildiği kabul edilmiş,

sanığın kesin nitelikte para cezasıyla mahkumiyetine karar verilmiş ise de, sonuç olarak ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi karşısında hükmün temyizi mümkün olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Kabule göre, sanık hakkında özel tahrik maddesi olan 5237 Sayılı TCK.nun 129. maddesi uygulandığı halde ayrıca aynı kanunun genel tahrik maddesi olan 29. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmaması ve sonuç olarak ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi karşısında bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 Sayılı TCK.nun 129/3.maddesi uyarınca hakaret suçunun haksız fiile tepki olarak işlenmesi halinde ceza vermekten vazgeçileceğinin belirtilmesi karşısında, sanık hakkında ceza tayin edilmeden doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ceza tayin edildikten sonra yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,