Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/30908 K.2013/23591

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, Kartal 1.Ağır Ceza Mahkemesinin ve Sarıyer Asliye Ceza Mahkemesinin ilamlarından dolayı mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108/2.maddesi uyarınca “tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağından”, adli sicil kaydındaki ilamlardan en ağır cezayı içeren Kartal 1.Ağır Ceza Mahkemesi’nin 14.11.2002 tarihli, 2002/251 E. 2002/386 K. sayılı hükmü nedeniyle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulandığı kabul edilmiş, bu husus infaz aşamasında gözetilebileceğinden bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 Sayılı TCK’nın 53.maddesinin 1.fıkrasının ( c ). bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Yasanın 53/1-c.maddesinde yazılı haklardan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322.maddesi uyarınca hüküm fıkrasından TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak,