KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2011/36669 E., 2013/22955 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Ekim 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hakaret, Yaralama
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
248 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1) Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
“Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı” gerekçesiyle beraat kararı verilmesi gerekirken 5271 sayılı CMK'nın 223/2.maddesinde yer almayan “atılı suçu işlediğine ilişkin mahkumiyetini gerektirir yasal ve yeterli delil elde edilemediğinden” biçimindeki gerekçe ile beraat kararı verilerek ve hükümde beraat kararının dayanağını oluşturan kanun maddesi yazılmayarak 5271 sayılı CMK’nın 230/2, 232/6 ve 223/2-e maddelerine aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK’nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasında yer alan “sanıklar hakkında açılan kamu davasında atılı suçu işlediğine ilişkin mahkumiyetini gerektirir yasal ve yeterli delil elde edilemediğinden” şeklindeki cümle çıkartılarak, yerine “5271 sayılı CMK’nın 223/2-e.maddesi uyarınca yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanıkların atılı suçtan beraatına” cümlesi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
2) Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyizine gelince;
Katılanın aşamalardaki tutarlı beyanlarına ve bu beyanları destekleyen doktor raporu ve dosya içeriğine göre, sanığın katılanı kasten yaraladığı anlaşıldığı halde, sübut bulan suçtan sanığın mahkumiyeti yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2011/36669, K. 2013/22955, 7 Ekim 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama