Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/37703 K.2013/23987

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Jandarma komutanlığında görevli olan tanıklar D..K.., O.. G.. ve S.. K..’un ifadelerinde, sanıkların karakola davet edilmelerine rağmen araca binmek istememeleri ve direnmeleri nedeniyle zorla araca bindirdiklerini beyan etmeleri ve sanık Hayati’nin doktor raporundaki bulgular da nazara alındığında jandarma görevlilerinin cebir kullanma yetki sınırlarını aştıklarına dair bir bulgunun olmaması nedeniyle tebliğnamedeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanıklar hakkında gün sayısı üzerinden belirlenen adli para cezasının hesaplanması sırasında uygulanan kanun maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 52/2. maddesi olarak yazılmamasının mahallinde tamamlanabilir noksanlık olduğu kabul edilmiştir.

Hakaret suçunun alenen işlenmiş olması nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 125/4.maddesinin uygulanması gerektiğinin nazara alınmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-Hükümden sonra 08/02/2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CYY.nın 231.maddesi uyarınca bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Katılma istemi konusunda, Cumhuriyet Savcısı ve hazır bulunan sanık müdafi dinlenmeden karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 238/3.maddesine aykırı davranılması,