Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2011/38588 K.2013/24040

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Üst Cumhuriyet savcısının temyizinin süresinde olmadığı anlaşıldığından reddiyle, sanığın temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;

a) Sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından 5237 sayılı TCK.nun 53/3. maddesi uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanığın sabıkasına esas ilamlardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden (3) ayrı ilamın tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan,

a) Her iki hükümde "Sanığın TCK 53/1-c bendinde düzenlenen velayet hakkından, vesayet veya kayyumluğa ait bir hizmette bulunmaktan ise koşullu salıverilme anına kadar yoksun bırakılmasına” ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkarılarak, "Ancak 5237 sayılı TCK'nun 53/1-c maddesinde sayılı haklardan infaz tarihine kadar, sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun tutulmasına"