Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/11242 K.2012/14852

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlünün yokluğunda verilip 17.04.2001 tarihinde bizzat sanığa tebliğ edilen 12.04.2001 tarihli mahkumiyet kararında başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirtilmediği görülmekte ise de, kararın verildiği tarihte Yürürlükte olan mevzuata göre kesinleştirildiğinin anlaşılması karşısında, mahkumiyet kararının kesinleşmediğine ilişkin tebliğnamedeki düşünceye katılınmamış, hükümlünün temyiz isteminin 20.06.2005 tarihli uyarlama kararına yönelik olduğu kabul edilmiştir.

Hükümlünün yokluğunda verilen 20.06.2005 tarihli uyarlama kararının tebliği için bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın, adresten taşındığı belirtilerek iade edilmesi üzerine, o tarihte yürürlükte olan Tebligat Tüzüğünün 55/2. maddesinin yollamasıyla Tüzüğün 28.maddesinde belirtilen usule uygun olarak yeni adresi araştırılmadan Tebligat Kanununun 35.maddesine göre yapılan tebligat usulsüz olduğundan, hükümlünün 11.06.2009 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hükümlünün gözcülük yaparak suçun işlenmesi sırasında yardım etmesi, temyize gelmeyen hükümlünün arkadaşı ...’ın yakınana ait evinin sağlam ve muhkem olmayan penceresini kırarak, şahsi çeviklik gerektirmeden evin içine girip hırsızlık yapması şeklinde gelişen somut olayda, hükümlünün eyleminin 765 sayılı TCK’nın 492/1, 65/3, 522/1.maddelerine, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1, 151/1.maddelerine uyduğu, suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre 765 sayılı TCK ve 5237 sayılı TCK'nın ilgili hükümlerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu 765 sayılı TCK'nın sanığın lehine olduğu anlaşıldığından, mahkemenin takdirine göre verilen 20.06.2005 tarihli uyarlama kararında yasaya aykırı bir yön bulunmamıştır.