Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/12419 K.2013/3311

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 11.maddesi gereğince, aynı Kanun’un 5.maddesinde öngörülen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden; ceza sorumluluğu olan ve hakkında mahkumiyet hükmü kurulan suça sürüklenen çocuk hakkında anılan Kanun’un 5.maddesinde yazılı tedbirlere hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 Sayılı Kanun’un 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının (D) bendinde yer alan 5237 Sayılı TCK'nın 56.maddesinin yollamasıyla 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 5.maddesindeki tedbirlerin uygulanmasına ve suça sürüklenen çocuğun bir yıl süre ile denetim altına alınmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1-5271 Sayılı CMK’nın 225/1.maddesine göre, hükmün ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil hakkında verilebileceğinin düzenlenmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkındaki iddianame içeriğine göre hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kamu davası açıldığı ve mala zarar verme suçundan açılmış bir dava bulunmadığı dikkate alınmadan, suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)-5237 Sayılı TCK’nın adli para cezası başlıklı 52.maddesinin 1.fıkrasında “adli para cezası beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir” şeklindeki düzenleme karşısında, adli para cezasına hükmedilirken kanundaki sınırlar arasında temel cezanın gün birimi olarak saptanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde bir yıl karşılığı adli para cezasına hükmedilmesi

b)-5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 11.maddesi gereğince, aynı Kanun’un 5.maddesinde öngörülen koruyucu ve destekleyici tedbirlerin suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından uygulanabileceği gözetilmeden; ceza sorumluluğu olan ve hakkında mahkumiyet hükmü kurulan suça sürüklenen çocuk hakkında anılan Kanun’un 5.maddesinde yazılı tedbirlere hükmedilmesi,