Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/18336 K.2013/4426

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanığın tüm aşamalarda atılı suçu işlemediğini savunması, temyize gelemeyen sanık A. A. ve tanık E.. U..’ın Cumhuriyet savcılığı aşamasındaki beyanlarında; suçu A.ile sanık B. birlikte işlediklerini söylemelerine karşın, duruşmadaki beyanlarında; Sanık B.olayda hiç olmadığını A. ve E.birlikte hırsızlık suçunu işlediklerini söylemeleri, suça konu fotoğraf makinsinin satıldığı kişi tanık İbrahim’in ise, sanık Berkant’ ı hiç görmediğini, Aykut’un makineyi satarken yanında Ecevit’in olduğunu söylemesi karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetini gerektirir kesin delil bulunmadığından sanığın beraatına karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. Maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. Maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,