Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/20612 K.2012/43209

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

14/03/2005 tarihli ek bilirkişi raporunda, suçun işlendiği yere şahsi çeviklikle girildiğinin belirtilmesi karşısında, eylemin 765 sayılı TCK.nın 493/1. maddesine uyacağı ve bu itibarla zamanaşımı süresinin bu suç için dolmadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak:

1- 14/03/2005 tarihli ek bilirkişi raporunda, suçun işlendiği yere şahsi çeviklikle girildiğinin belirtilmesi ve suç saatinin kesin olarak saptanamaması da gözetilerek, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nın 493/1, 522, (pek fahiş), 59/2. maddeleriyle, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nın aynı suça uyan 142/1-b, 53, 62, 116/2, 53, 62. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması ve 5237 sayılı Yasaya göre işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturan eylemi nedeniyle 5271 sayılı CMK.nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca “uzlaşma” hükümlerinin değerlendirilmesi sonucunda, uzlaşma sağlanamaması halinde dahi 5237 sayılı TCK.nın sanık lehine olduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

2- Sanık ve yakınan beyanlarına göre, suçun 19/01/2003 tarihinden 6 ay kadar önce işlendiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihine göre 647 sayılı Yasanın 4/1. maddesi uyarınca para cezasına çevirme için temel alınacak miktarın 6,- TL olduğu gözetilmeden fazla adli para cezasına hükmedilmesi,