Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/23387 K.2013/11877

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre olay günü sanıkların minibüste ayakta yolculuk etmekte olan mağdur M..

Y..'un cebindeki parayı özel beceri ile çaldıkları, parasının çalındığını anlayan mağdurun araçtan inerek kaçan sanıkları takibe başladığı, bu sırada mağdurun çevredeki vatandaşlardan da hırsız var diyerek yardım istediği, hep birlikte hırsızların peşinden koştukları, mağdurun tesadüfen olay yerinden geçen polislere durumu anlattığı, kaçmakta olan sanıkları polislere gösterdiği kesintisiz takip sonucu sanıklar yakalanmak istendiğinde, görevlilere zorluk çıkarttıkları, Y.S. ismini kullanan sanık E..

G..'in bıçak çektiği, görevlilerce elindeki bıçak düşürülerek sanıkların gözatına alınıp polis aracına bindirildikleri, araç içerisinde yapılan aramada, mağdura ait paranın sanık Erdal'ın üzerinde ele geçtiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık suçu tamamlanmadan malın götürülmesi sırasında malın geri alınmasını önlemek amacıyla cebir ve tehdit kullanılıp kullanılmadığının takdiri ve suçun sübutu halinde eylemin bir bütün olarak 5237 sayılı TCK.nın 149/1-a,

c madde ve fıkralarındaki yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı biçimde karar verilmesi,