Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/23884 K.2013/13170

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Yokluğunda verilip kendisine 23.01.2012 tarihinde tebliğ olunan, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından verilen temyiz isteminin reddine dair 20.01.2012 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK’nun 310. maddesinde öngörülen yasal süreden sonra 01.02.2012 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

11.12.2007 tarihli ilk hükümde, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan tayin edilen 1 yıl 4 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince 29.12.2008 tarihinde bozulmasından sonra 23.07.2009 tarihli karar ile sanığın 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği,

hükmün 28.09.2009 tarihinde kesinleşmesinden sonra 05.07.2010 tarihinde suça sürüklenen çocuğun yeni suç işlediği ve bu suçtan mahkumiyetinin kesinleştiği, bunun üzerine dosyanın ele alınarak 20.10.2011 tarihinde hükmün açıklandığı olayda, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin bozma ilamından önce verilen 11.12.2007 tarihli ilk hükümde, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen sonuç hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesi uyarınca ertelenmesine hükmedildiği ve bu hususun suça sürüklenen çocuk lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilmeden,

açıklanan hükümde suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen sonuç hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,