Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2012/29095 K.2013/19029

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin ancak "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda vaya aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiil ile işlenmesi durumunda" uygulanmasının mümkün olduğu, karar örneği getirtilen aynı mahkemenin 2009/328-1012 sayılı dosyasının mağdurunun farklı kişi olup, sanığın suç teşkil eden tek bir eyleminden de bahsedilemeyeceğinin anlaşılması karşısında oluşa ve dosya kapsamına göre; TCK'nun 43. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşulları bulunmadığından tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak olunmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın 5237 Sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,