Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/19474 K.2014/7821

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olaydan hemen sonra yakalandığında adının... olduğunu söyleyerek bu isimle dava açılıp yargılama yapıldığının anlaşılması karşısında; Sanığın eyleminin aynı zamanda 5237 Sayılı TCK.nın 268/1.maddesi yollamasıyla 267/1.maddesindeki iftira suçunu oluşturduğu ve zamanaşımı içerisinde bu suçla ilgili işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanık müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesi uygulamasında (a,b,c,d,e) bentlerinde belirtilen haklardan yoksunluğun hükmolunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendindeki kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından yoksunluğun ise koşullu salıverilmeye kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olduğundan, hükmün CMUK’nun 321 nci maddesi gereğince BOZULMASI, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı yasanın 322 nci maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından TCY’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet,