Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/23900 K.2014/15222

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemlerinin 1412 sayılı Yasanın 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanıklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozmak ve hırsızlık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanıklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan 5237 sayılı TCK.nın 116/2.maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi karşısında, aynı Kanunun 50/2.maddesi uyarınca bu cezanın artık, para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi ve birden fazla kişiyle işyeri dokunulmazlığını bozmak suçunu işleyen sanıklar hakkında aynı Kanunun 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.