Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/24532 K.2014/11934

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluşa ve dosya içeriğine göre sanığın suç tarihinde dinlenmek için aracıyla TIR parkına giren Ukrayna uyruklu mağdurun aracının önüne araçlarıyla geçerek kendisini gümrük memuru olarak tanıtıp evrakları araçta bekleyen diğer sanığa göstermesini istediği,

mağdurun araçtan inip evrakları diğer sanığa götürdüğü sırada sanığın mağdura ait kamyonda bulunan cep telefonunu çalması şeklinde gerçekleşen olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 142/2-f maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine, uygulama maddesindeki temel cezanın 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden 2 yıl hapis cezasına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından tebliğnamedeki (3) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin ne şekilde uygulanacağı, süresi ve bu hususta karar verecek merci 5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108. maddesinde düzenlenmiş olup, aynı maddenin 5. fıkrası ile tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde koşullu salıvermeye ilişkin hükümlerin uygulanacağının belirtilmesi karşısında,

denetimli serbestlik tedbirinin süresinin infaz aşamasında 5275 Sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenmesinin gerektiği gözetilerek 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin 7. fıkrası gereğince hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesiyle yetinilmesi gerekirken infazı kısıtlar biçimde cezanın infazından sonra sanıklar hakkında bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,