Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/26057 K.2014/13855

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 27/01/2011 tarihli mahkumiyet kararının, sanığa, sorguda verdiği adresten farklı bir adrese tebliğine ilişkin tebligatın, 01/03/2011 tarihinde sanığın belirtilen adresten adres bırakmadan ayrıldığı gerekçesi ile iade edildiği,

aynı adrese 26/04/2011 tarihinde Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince yapılan tebligat sonrasında sanığın bir şekilde öğrenme üzerine verdiği 02/12/2011 tarihi eski hale getirme ve temyiz talepli dilekçesi üzerine mahkemece verilen 02/12/2011 tarihli ek kararın, 5271 sayılı CMK.nun 42. maddesi uyarınca eski hale getirme isteğini inceleme yetkisi, bu taleple birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olup bu konuda mahkemece verilen 02/12/2011 tarihli ek kararın hukuki geçerlilikten yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın sorguda verdiği adresten farklı bir adrese Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince yapılan gerekçeli karar tebliği geçersiz olduğundan, sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sabıka kaydına göre hakkında bir tane hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunan sanık hakkında hükmolunan cezanın TCK.nun 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilirken, “sanığın tekrar suç işlemeyeceğine dair olumlu kanaate” dayandırılan gerekçe ile çelişir biçimde “...tekrar suç işlemeyeceği konusunda kanaat oluşmadığına...” ilişkin yasal ve yeterli olmayan çelişkili gerekçe ile sanık hakkında CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,