Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/2920 K.2013/26441

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkumiyet hükmünde sanığın adli sicil kaydındaki ilamlardan İstanbul 13.Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2009 tarihli, 2009/1152 Esas, 2009/1245 Karar sayılı ilamı ile İstanbul 23.Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2006 tarihli, 2005/428 E, 2006/373 K. sayılı ilamı yazılarak,

hükümde belirtilen ilamlardan dolayı sanığın mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108/2.maddesi uyarınca “tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağından” hükümde gösterilen ilamlardan en ağır cezayı içeren İstanbul 13.Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2009 tarihli, 2009/1152 Esas, 2009/1245 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı ve bu hususun infaz aşamasında gözetilmesinin mümkün olduğu kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Yasanın 53/1-c.maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322.maddesi uyarınca hüküm fıkrasından TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak,