Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/29866 K.2014/18673

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğne göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir.

Güveni kötüye kullanma suçunda ise, başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisini veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine cezalandırılmaktadır. Zilyetlik, rızayla faile devredilmelidir.

Somut olayda, mağdurun yeğeni olup mağdura ait işyerinde çalışan sanığın, geceleyin işyerinde kimse yokken, borcuna karşılık, işyerindeki otomobil malzemelerini beraat eden sanık Ü.. S..'ye vermesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, suça konu eşyaların sanığa bizzat teslim edilmemiş olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, eylemin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, sanığın suça konu işyerinde çalıştığı gerekçesiyle aynı Yasanın 155/2. maddesinde tanımlanan güveni kötüye kullanma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,