Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/34128 K.2014/25171

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yanında yakalanamayan bir şahısla beraber katılanın daire kapısının zilini çalıp katılandan para ve şeker istediği, katılanın önce yok dediği, sonra acıyarak sanığa bozuk para verdiği, sanığın katılana iyi kalpli birine benzediğini, ona yardımcı olacağını söyleyip, katılandan dikiş ipi istediği, dört parça ipi katılanın avucuna koyduğu, katılana elini kapattırdığı, sonra açtırdığında iplerin birleşmiş olarak çıktığı, sanığın buna benzer birkaç hareket daha yaptığı, ardından katılana, eşinin kendisine verdiği paraları habersiz aldığını ve besmelesiz yerine koyduğunu söylediği,

katılanın böyle bir para yok demesi üzerine bu defa da evde altınların olduğunu, eşiyle aralarını açmak için başka şahısların muska yaptırdığını, bunu bozabileceğini söyleyip bir tülbent, katılan ve eşinin giysileri ile ziynet eşyalarını istediği,

tülbendin içine giysi ve altınları koyup tülbendi bağladığı ve yerine koymasını istediği ve ayrıldığında katılanın tülbendi açtığında altınların yerinde olmadığını gördüğü olayda, sanığın eyleminin bu niteliği itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği, bu suçtan yargılama yapma ve karar verme görevinin de Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilmeden görevsizlik kararı yerine yargılamaya devam olunarak sanığın hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,