Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/8362 K.2014/354

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın mağdur ...'ya yönelik hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin temyiz incelemesinde,

Hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteğinin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Sanığın mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin temyiz incelemesinde,

Dosya içeriğine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;

a- Sanığın 17.09.2008 tarihindeki hırsızlık suçunu işlemediğine dair savunması, diğer sanık ... 'nun söz konusu hırsızlık suçunu kendisinin tek başına işlediğini belirtmesi ve mağdur ...'ın ise aşamalarda sanıkları teşhis edip etmeme hususunda çelişkili açıklamalarda bulunması karşısında, hangi anlatıma ne suretle üstünlük tanındığı ve sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin kabule götüren kanıtların neler olduğu tartışılıp açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle yazılı biçimde hüküm kurulması,

b- Kabule göre de;

CMK'nun 326/2. maddesi uyarınca sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin sanıklardan ayrı ayrı alınmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, müteselsilen tahsiline karar verilmesi,