Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2013/9974 K.2014/21996

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, şüphe üzerine suça konu eşyalarla birlikte yakalandığında, söz konusu eşyaların kendisine ait olduğunu savunduğu, ancak kolluk görevlilerince yapılan araştırmalar sonucunda suçun mağdurunun tespit edildiği, suça konu eşyaların kolluk görevlileri tarafından mağdura teslim edildiğinin anlaşılması karşısında, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları bulunmadığı halde sanık hakkında TCK'nın 168/1.maddesinin uygulanması,

Olay günü saat 07:15 sıralarında iki kişinin koşarak apartmandan çıktıklarının mağdur tarafından görülmüş olması dikkate alınarak, konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin ve sanık hakkında TCK'nın 119/1-c. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Adli sicil kayıtlarından mükerrir olduğu anlaşılan sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nın 58.maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 Sayılı TCK’nın 53.maddesinin 1.fıkrasının ( c ). bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan sanığın; aynı Yasanın 53/1-c. maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322.maddesi uyarınca hüküm fıkrasından TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak,