Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/11585 K.2015/10916

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanıklar M.. T.. ve B.. G.. hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre hükümlerin; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2.madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, sanık M.. T.. müdafi ve sanık B.. G..’in temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanıklar M.. T.., B.. G.. ve A.. K.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Olay tarihinde güneşin doğuş saatinin, yaz saati uygulaması da nazara alınarak saat 05.25 olması ve bu durumda gecenin bitiş saatinin de saat 04.25 olduğunun tespit edilmesi karşısında verilen kararda bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3-Sanık A.. K.. hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Mağdurlar Abdüsselam ve Muhsin’e ait aracın camının kırık, direksiyon simidinin altındaki kabloların dışarıya çıkartıldığı ve araçtan herhangi bir eşyanın çalınmadığının belirlenmesine göre, sanık Ahmet’in diğer sanıklarla birlikte mağdurlara ait aracı düz kontak yapmak suretiyle çalmaya çalıştıklarının anlaşılması karşısında, aracın camını aracı çalmak için kırdıklarının belirlenmesine göre, hırsızlık konusu malın çalınması sırasında verilen zararın ayrıca mala zarar verme suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanık Ahmet hakkında mala zarar verme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,