Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/14451 K.2015/18650

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargılama evresinde 04.06.2012 tarihli oturum da sanığın mahkeme huzurunda konuşamaması ve boş gözlerle bakması nedeniyle adli tıp kurumuna sevk edilmesi konusunda karar verildiği, 04.06.2012 tarihli Diyarbakır Adli Tıp Şube Müdürlüğünce adli tıp uzmanı tarafından "kişinin bir kez de psikiyatri uzmanına sevkle son psikolojik durumuna ait raporun teminen gönderilmesi ve gerektiğinde tedavisinin uygun olduğuna dair ön rapordur" şeklinde rapor düzenlediğinin anlaşılması karşısında sanığın atılı suçları işlediği sırada fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını anlama ve bu fiil ile ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak

derecedeki akıl zayıflığının etkisi altında olup olmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumunun ilgili İhtisas Dairesinden ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden rapor aldırılıp sonucuna göre, hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Tanık K.. K..'un aşamalarda alınan ifadelerine ve cd izleme tutanağına göre sanığın mağdura ait kamyonetin camını kırarak suça konu malları çalıp olay yerinden ayrılarak saklaması üzerine hırsızlık suçu tamamlandığı halde sanık hakkında atılı suçlardan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanarak sanığa eksik ceza tayini,

3- Sanığın yakalandığında, suça konu malları sakladığı yeri göstererek iadeyi sağladığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Sanığın adli sicil kaydında yer alan Diyarbakır 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.12.2011 tarihli 2011/449 esas ve 2011/621 karar sayılı hırsızlık suçundan hükmolunan 9 ay hapis cezası nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Kanun'un 53/1-c. maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,