Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/24529 K.2016/2464

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. maddesinde; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır” ve buna paralel hüküm içeren 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK’nın 34/1. maddesinde de “Hakim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil gerekçeli olarak yazılır” hükümleri yer almaktadır.

Gerekçe; hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve maddi olaya uygun açıklamasıdır. Gerekçenin dosyadaki bilgi ve belgelerin yerinde değerlendirildiğini gösterir biçimde; geçerli, yasal ve yeterli olması gerekir. Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi yasa koyucunun amacına uygun düşmez ve uygulamada keyfiliğe yol açar.

Mahkumiyet hükmünün gerekçesinde gösterilmesi gereken noktalar CMK'nın 230/1. maddesinde düzenlenmiştir ki, maddede açıklanan bu usul kuralları buyurucu nitelikte olup, uyulmaması 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 308/7 (5271 sayılı CMK'nın 289/1-g) maddesi uyarınca kesin bozma nedenini oluşturur.

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanıkların eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda; sanık ...'in kolluk ifadesinin müdafi huzurunda alınmadığı, sanıkların aşamalarda suçlamayı kabul etmedikleri ve olay anına ilişkin kamera görüntülerinin bulunmaması karşısında, yukarıda anılan ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,