KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/25874 E., 2016/6397 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Nisan 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
324 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
01/07/2013 tarihinde verilen hükmü CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir aylık süre içerisinde 18/07/2013 tarihinde temyiz eden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;
1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin yapılan incelemesinde;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
2-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik o yer Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz isteminin yapılan incelemesinde;
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;
Sanığın dosyadaki adli sicil kayıtlarına göre ....Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/1 esas ve 2009/862 karar sayılı 01/12/2009 tarihinde kesinleşen cinsel saldırı suçundan 2 yıl hapis cezasını içeren erteli ilamının bulunduğu, bu ilamda 2 yıl denetim süresi öngörüldüğü ve ilamın 01/12/2011 tarihinde TCK'nın 51/8 maddesi gereğince infaz edilmiş sayılacağı ve bu tarihten itibaren TCK'nın 58. maddesinde belirtilen yasal 3 yıllık süre içerisinde sanığın 09/04/2013 tarihinde atılı suçu işlediği, bu nedenle Antalya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin bu ilamının tekerrüre esas olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/25874, K. 2016/6397, 6 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama