KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/2652 E., 2015/3263 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2015
- Tebliğname No
- 2 - 2012/276248
- Mahkemesi
- Elazığ Çocuk Mahkemesi
- Tarihi
- 18/09/2012
- Numarası
- 2012/207 (E) ve 2012/363 (K
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-5237 sayılı TCK'nın 50/3 maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4 maddesinde “Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu taktirde on birinci fıkra hükmü uygulanır “şeklinde düzenleme yapılmıştır.
Bu itibarla konut dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasından çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden,
2-5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken (20.00 TL dahil) tutardan az olması halinde bu giderin devlet hazinesine yükletilmesine karar verilmesi gerekirken suça sürüklenen çocuklardan tahsiline karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ödenmeyen adli para cezasının mahallin en büyük mal memurluğunca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/2652, K. 2015/3263, 19 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama