Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/3046 K.2015/4789

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

I- Uludağ Üniversitesi'nde güvenlik görevlisi olarak çalışan M..

A..'ın suç tarihi olan 22.10.2011 günü saat 20.10 sıralarında devriye görevini yaparken Üniversitenin hurdalık mevkiinde beyaz Peugeot marka bir minibüsü arka kapıları açık, kontak anahtarı üzerinde çalışmaz halde, içinde hurdalık alandan yüklenmiş demir profiller ve atıl bilgisayar kasaları olduğu halde görünce araç içinde kimsenin bulunmadığını tespit ederek olayı polise bildirmesi sonucu aracın trafik kaydından N.'ya ait olduğunun belirlenmesi, onunda aracı H..

S..'ya vekaletle satması için verdiğini bildirmesi, Hüseyin'inde aracı satması için tanık M.. D..'ye verdiğini belirtmesi üzerine tanık M.. D..'ye ulaşılması ve tanık M..

D..'nün soruşturma aşamasındaki 26.10.2011 tarihli beyanında “...yaklaşık iki hafta önce 0 ........ nolu telefonla arayan bir şahsın biz köftecilik yapıyoruz, arabayı satın almak istiyorum dediğini, aynı gün üç şahsın geldiğini 1.300 TL'ye anlaştıklarını, parayı nakit olarak kendilerinden aldığını, şahısların kim olduklarını sormadığını, sözleşme yapmadıklarını” kovuşturma aşamasında ise “3 kişinin bu arabayı satın almak için geldiklerini, bu arabayı 1.300 TL'ye Hüseyin adına sanık R..

A..'a sattığını, telefonunun [NUMARA] olduğunu, kendisini bir kez gördüğünü, karakolda teşhis ettiğini, resmi yoldan satmadığını” bildirmesi üzerine kendisine ulaşılan sanığın tüm aşamalarda suça konu arabayı kendisinin almadığını ve hırsızlık yapmadığını savunması karşısında tanık M.D.'nün beyanının sadece suçta kullanılan aracın satışına ilişkin olması ve tanığın aracı almak için üç kişinin geldiğini beyan etmesi,dosya kapsamına göre gerek tanık Mustafa'nın gerekse aracı hurdalık alanda gören güvenlik görevlisi Mehmet'in hırsızlık olayına teşebbüs eden kişi veya kişilere yönelik görgüye dayalı bilgilerinin bulunmaması ve tanık Mustafa ile

sanık arasında gerçekleştiği kabul edilen telefon görüşmesinin ancak sanığın aracı satın aldığına ilişkin bir delil olarak değerlendirilebileceği ve hırsızlık olayının sanık tarafından gerçekleştirildiğine dair delil olamayacağının anlaşılması karşısında sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, somut, kesin ve inandırıcı delillerin nelerden ibaret olduğu kararda gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

II- Kabule göre de

1- Katılan kurumu temsilen müşteki olarak dinlenen güvenlik müdürü A.. Ş..'in “Üniversitenin hurda malzemelerinin okul içindeki açık ormanlık alanda durduğunu” beyan etmesi karşısında hurda malzemelerin bulunduğu yerin ne şekilde kamu kurum ve kuruluşu sayılan yerlerde olduğu ve suça konu olan demir profiller ve bilgisayar kasalarının hurda niteliğinde olması nedeniyle ne şekilde kamu yararına veya kamu hizmetine tahsis edilen eşya niteliğinde olduğu kararda açıklanmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Suça konu aracın üzerinde kontak anahtarı olduğu halde gece sayılan zaman dilimi içinde yükleme yapılmış halde bulunduğu anlaşılmakta ise de sanığın atılı suçu inkar etmesi, tanığın aracın ne zaman yüklendiğine dair bilgisinin bulunmaması karşısında eylemin gece işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu kararda tartışılmadan sanığa verilen cezanın TCK'nın 143.maddesiyle artırılmasına karar verilmesi,

3- TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen velayet hakkından vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin aynı maddenin 3.fıkrası uyarınca sadece sanığın kendi alt soyu yönünden koşullu salıvermeye kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,