Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/32130 K.2017/4364

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekinin, otomobilinin çalınmasından sonra aynı gün soruşturma devam ederken önceden tanıdığı olan ve oto tamirciliği yapan tanık ...'nin işyerine giderek çalınan otomobilinin bulunması için yardım istediği, burada bulunan tanık ...'nun, arkadaşının oğlu olan sanığı olayla ilgisi olabileceğini düşünerek telefon ile aradığı ve sanığa müştekinin çalınan otomobiline dair bilgisinin olup olmadığını sorduğu, sanığın ise suça konu otomobilin kendisinde olduğunu belirttiği ve otomobilin içinde bulunan müştekiye ait eşyalara dair ayrıntı verdiği,

ayrıca bir miktar para karşılığında otomobili verebileceğini söylediği ve bunun üzerine tanıkların telefonda kararlaştırdıkları yere 08.05.2012 tarihinde gittikleri ancak buraya sanığın gelmediği ve telefonlara da cevap vermediği şeklindeki müşteki ve tanık anlatımlarına dayanan iddialar ile sanık hakkında hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle açılan davada, sanığın tüm aşamalarda suça konu otomobilin kendisinde olduğuna ilişkin tanık ...'ya bir şey söylemediğini beyanla atılı suçu işlemediğini savunduğunun ve tanıkların sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin görgüye dayalı bir bilgi yahut anlatımlarının bulunmadığının anlaşılması karşısında;

sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden ve sanığın yüklenen suçu işlemediğine yönelik savunmasının aksine, mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, somut ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine, yetersiz gerekçe ve çelişkili tanık beyanlarına dayanılarak yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,