Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/38080 K.2015/11352

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanık A.. S.. hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Sanık A.. S..'in 13.12.2012 tarihli hükme yönelik temyiz isteminin mahkemece reddine dair 10.09.2014 tarih, 2012/127-1150 sayılı ek kararın 16.09.2014 tarihinde tebliğ olunmasına karşın, sanık Ahmet'in 10.09.2014 tarihli ek karara yönelik temyiz istemi bulunmadığından bu sanığın temyiz itirazları yönünden dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine, II-Sanık M.. Ş.. hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinin ancak hırsızlık suçunun “haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit aksamına zarar vermeden olağan yollar ile kilidi açmak suretiyle” işlenmesi halinde uygulanabileceğinin anlaşılması karşısında;

dosya içeriğine yakınanın oğlu olan ve otomobilin zilyedi konumundaki tanık Tanju'nun “otomobili teslim aldıklarında sol ön kapı kolu hizasında zorlama izinin bulunduğunu, sol ön cam krikosunun bozuk ve kullanılamaz halde olduğunu, direksiyon kilidinin kırık ve kablolarının dışarıda olup, otomobilin düz kontak yöntemi ile çalıştırıldığını” ifade etmesine göre, sanığın hırsızlık eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesindeki suça uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/2-d maddesi uyarınca uygulama yapılarak hüküm kurulması,

2- Yakınana ait park halindeki otomobilin çalınması sırasında direksiyon kilit aksamına ve cam tertibatına, çalındıktan sonra ise kaza yapmak suretiyle kaporta aksamına zarar verildiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusu ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı, bu suçtan beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan da cezalandırılmasına karar verilmesi,