Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/4206 K.2015/5996

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanıklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 116/1 maddeleri uyarınca temel ceza belirlenirken aynı Kanun’un 61. maddesine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek alt sınırdan uzaklaşılmış olması karşısında tebliğnamedeki bu yöndeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Sanıkların müştekinin ihbarı üzerine kolluk tarafından yakalandıkları ve suça konu eşyaların müştekiye kolluk tarafından iade edildiği anlaşılmakla, kolluk tarafından yapılan iadenin 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesi anlamında sanıklar tarafından gerçekleştirilmiş bir iade veya tazmin olarak kabul edilmesinin mümkün olmaması karşısında sanıklar hakkında anılan Kanun’un 168/1. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından;

kabule göre de, etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştiği kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi ile uygulama yapılırken, indirim oranının etkin pişmanlığın kovuşturma aşamasında gerçekleşmesini düzenleyen aynı Kanun’un 168/2. maddesinde belirtilen 1/2 oranından fazla olması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde 1/3 oranında indirim yapılması ve hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 4 yıl hapis cezasından, aynı Kanun’un 168/1 maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken 2 yıl 8 ay yerine 3 yıl hapis cezasına hükmedilmesi ise,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 47/43 sayılı kararında açıklandığı üzere, eleştiri konusu yapılan ve sanığın gerçekte alması gereken ceza miktarından daha az bir ceza almasına yol açan mahkeme uygulamasının sanık lehine olması nedeniyle uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez lehine bozma yapılmasının adalet ve hakkaniyete uygun olmayacağı anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.