Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/9752 K.2015/13239

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre; sanığın kimliği tespit edilemeyen bir kişi ile birlikte katılanın evine gelerek, kendilerini depremzede olarak tanıtıp yardım istedikleri, daha sonra evde büyü olduğunu ve yardımcı olacaklarını söylemeleri üzerine katılanın sanık ve diğer kişiyi eve aldığı, kimliği tespit edilemeyen kişinin, katılanın hasta annesinin kaldığı odaya girdiği, sanık Derya'nın ise önce katılandan çorap, çamaşır ve bir adet tülbent getirmesini söylediği ve katılanın kolundaki beş adet bileziği isteyerek, bilezikleri çorap, çamaşır ve tülbent ile bağlayarak okuduktan sonra,

katılandan bir adet soğan istediği ve katılanın getirdiği soğanı keserek etrafta gezdirdikten sonra büyünün açıldığını söyleyerek diğer sanıkla birlikte evden ayrıldığı ve sanıklar gittikten sonra katılanın, çorabın içinde suça konu bilezikleri bulamadığı şeklinde gerçekleşen olayda, bu şekilde sanığın hileli söz ve davranışlarla dini duygularını istismar ettiği katılandan haksız menfaat sağladığı anlaşılmakla,

sanığın eyleminin bu niteliği itibariyle TCK'nın 158/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekebileceği ve bu suçla ilgili davaya bakma ve delilleri değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla esasa ilişkin yazılı şekilde hüküm kurulması,