Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/12167 K.2015/18482

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Gündüzleyin bina dahilinden hırsızlık suçunu işleyen sanığın eyleminin 765 sayılı Kanun'un 491/4 maddelesi ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddelerine uyduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı TCK'nın 491/4 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4 ve104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerine göre belirlenen dava zamanaşımından daha lehe olduğu belirlenmekle yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen ve eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 491/4. maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4 ve104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 31.12.2010 tarihi itibariyle durduğu ve sanığın denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında,

denetim süresi içerisindeki suçun işlendiği 18.12.2012 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında suç ve inceleme tarihi arasında 765 sayılı TCK'nın göre 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,