Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/12255 K.2018/4580

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

03/10/2013 tarihli duruşmada sanığa TCK’nın 58. maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanındığının anlaşılması karşısında tebliğnamenin “1” numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması ve sanığın mükerrirliğe esas alınan ilamı dışında,

adli sicil kaydında yer alan Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2005 gün ve 2003/332 Esas - 2005/535 Karar sayılı 2 yıl 8 ay 15 gün hapis cezasına dair 22/05/2010 tarihinde infaz edilen ilamı daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerekirken, Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2010 gün ve 2009/78 Esas - 2010/100 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas alınması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E,

2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında mükerrirliğe esas alınan Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2010 gün ve 2009/78 Esas 2010/100 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün mükerrirliğe esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,