Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/12542 K.2015/13594

Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1, 143, 151/1, 116/4. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis, 4 ay hapis ve 1 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair, Asliye Ceza Mahkemesinin 26/03/2009 tarihli ve 2009/12 esas, 2009/291 sayılı kararım müteakip, sanık tarafından eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunulması üzerine eski hale getirme talebinin reddine ilişkin, aynı Mahkemenin 16/08/2011 tarihli ek sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 09/04/2015 gün ve 2014-8026/25457 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/05/2015 gün ve 2015/153807 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Sanık tarafından yapılan eski hale getirme ve temyiz talebi aynı Mahkemenin 16/08/2011 tarihli ek kararı ile reddedilmiş ise de, benzer bir olaya ilişkin verilen Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 19/12/2012 tarihli ve 2012/13722-21992 sayılı ilâmında belirtildiği üzere temyiz süresine ilişkin eski hale getirme ve hükmün temyizi niteliğindeki talepleri inceleme görevinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 42. maddesi uyarınca Yargıtay’a ait bulunduğu gözetilmeden, eski hale getirme talebinin reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

5271 sayılı CMK.’nın 42.maddesinin 1. fıkrasında, “Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir” şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında Yargıtay'ın ilgili dairesince karar verilmesi gerektiğinden, Asliye Ceza Mahkemesinin eski hale getirme isteminin reddine dair 16.08.2011 ve 14.10.2014 tarihli ek kararları hukuken geçersiz ve yok hükmünde olup, kanun yararına bozma yasa yoluna ancak hukuken geçerli kararlara karşı başvurulabileceğinden,