Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/1309 K.2017/8351

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 11/11/2010 tarih ve 2010/376 Esas - 2010/740 Karar sayılı ilamın kesinleşme tarihinin 22/11/2010 olduğu, suç tarihinden sonra kesinleşen söz konusu mahkeme kararının tekerrüre esas alınamayacağı, ancak onun yerine sanığın adli sicil kaydında İzmir 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22/10/2009 tarih ve 2009/67 Esas - 2009/317 Karar sayılı 30/10/2009 kesinleşme tarihli TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 2 ay süreli hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,