Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/16323 K.2018/4757

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’un 03.06.2014 tarihli dilekçesinin, müdafiinin hakkındaki hükmü temyiz ettiği 16.04.2014 tarihli temyiz dilekçesinden sonra verilmiş olması sebebiyle; temyiz talebi olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

I- Sanıklar müdafiinin sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanıklar hakkındauygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar müdafiinin sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanıklar hakkındauygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/372 Esas ve 2009/434 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş aynı miktarda cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan yalnızca birinin tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,