Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/16583 K.2015/22174

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafinin 08.04.2015 tarihli hükmü temyiz etmesinden sonra suça sürüklenen çocuğun 08.06.2015 tarihli dilekçesi ile ‘cezamın onanmasını istiyorum’ şeklindeki talebinin temyizden vazgeçme olarak nitelendirilemeyeceğinden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk müdafi ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2.madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafi ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 62.maddesi uygulanmasına karar verilirken hırsızlık suçundan hüküm kurulması sırasında 62.maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek çelişki yaratılması,