Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/17850 K.2018/104

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1 – Sanık hakkında mala zarar verme ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Dairemizin 18.11.2014 tarihli 2014/30331- 2014/27083 esas sayılı kararıyla o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin iş yeri dokunulmazlığını bozma suçuna yönelik olduğu belirlenerek TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması yönünde kararın bozulduğu,

bu haliyle Antalya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2013 tarihli 2007/640- 2013/183 esas sayılı ilamıyla hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünün kesinleştiğinin anlaşılması karşısında mahkeme tarafından hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından yeniden kurulan 2014/957 Esas - 2015/197 Karar sayılı ve 18.06.2015 tarihli hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından,

sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının konusu ve infaz kabiliyeti bulunmayan karara yönelik temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.