Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/1805 K.2018/1216

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- ... hakkında şikayetçi ... ve katılan ...'a karşı işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- ... hakkında şikayetçiler ..., ..., ... ve katılan ...'a karşı hırsızlık suçlarından, şikayetçi ...'a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçlarından eylemlerine uyan TCK'nın 141/1, 31/2, 142/1-c, 31/2, 142/1-b, 31/2, 116/1, 31/2 maddelerinde öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesen son işlem olan 20/06/2013 tarihli mahkumiyet hükmünden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ... hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- ... hakkında şikayetçi ... ve ...'a karşı hırsızlık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun, şikayetçi ...'a ait oto yıkamacı işyeri içerisinde park halinde duran şikayetçiye ait aracın camını kırarak aracın içine girip, torpido gözündeki kasa anahtarını aldığı ve işyerinin büro kısmında bulunan çelik kasayı da ele geçirdiği anahtar ile açarak hırsızlık yaptığının anlaşıldığı olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-b maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini,

2- Suça sürüklenen çocuğun şikayetçi ...'a ait işyerinden 2 adet cep telefonu ve 500 TL parayı çaldıktan sonra suça sürüklenen çocuğun babasının çalınan 400 TL para ile 1 adet cep telefonunu soruşturma aşamasında kolluk görevlilerine teslim ederek şikayetçi ... iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; gerçekleşen kısmî iade nedeniyle şikayetçi ..., ... hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası bulunup bulunmadığı sorularak, sonucuna göre ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Suça sürüklenen çocuğun, yolcu taşımacılığı yapan ve seyir halinde bulunan şikayetçi ...'a ait minibüse gece vakti yolcu olarak bindiği, minibüsün önünde sağ taraftaki koltuğa oturduğu, bir müddet ilerledikten sonra inmek istediğini söylediği ve minibüsün durduğu, suça sürüklenen çocuğun torpido gözünde açıkta duran ve içinde kağıt paralar olan suni deriden yapılma torbayı ani bir hareketle aldığı,

şikayetçinin ise, suça sürüklenen çocuğun elini tutarak torbayı alıp götürmesini engellemeye çalıştıysa da torbanın yırtıldığı ve suça sürüklenen çocuğun içindeki paralarla birlikte torbayı çekerek alıp olay yerinden kaçtığının anlaşıldığı olayda, eylemin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nın 149. maddesinde tanımlanan yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışıp değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği düşünülmeden yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,