Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/4721 K.2017/7099

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun bir yeri arayacağı bahanesiyle internet cafe içindeyken suça konu telefonu mağdurdan aldığı, konuşarak işyeri dışına çıktığı, bir daha da suça konu telefonu iade etmediği olayda, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 141/1. maddesiyle hüküm kurulması, olay tarihinde gece vaktinin saat 18.50'de başlamasına, mağdurun suça konu cep telefonunu saat 19.00 sıralarında suça sürüklenen çocuğa vermesine göre, suçun geceleyin işlendiği sabit olduğu,

suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, suça sürüklenen çocuğun, suça konu cep telefonunu simkartını çıkarttıktan sonra tanık ...'e sattığı, mağdurun, telefonun çalıntı olduğuna dair mesaj attığı, telefona ulaşan mesajı okuyan tanık ...'in mağduru çağırıp simkart olmadan suça konu cep telefonunu iade ettiğinin anlaşılması karşısında, telefonun iade edilmesiyle hırsızlık suçundan karşılanması gereken zarar kalmadığının kabulü mümkün olmadığından,

zararın giderilmediğinden bahisle suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğu savunmak üzere 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi gereğince görevlendirilen zorunlu müdafie ödenmesi gereken avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,