Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/5247 K.2015/12149

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık R.. G..'ün temyiz isteminin reddine dair 24.10.2014 gün ve 2013/41, 2014/9 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık Ü.. Ü..'nün, gerekçeli kararın tebliğ edildiği 07.04.2014 tarihinde Çanakkale E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu ve tebliğ işleminin usülüne uygun yapılmadığı belirlenmekle, yerel mahkemenin, temyiz isteminin reddine dair 17.06.2014 günlü ek kararı kaldırılarak, sanığın öğrenme üzerine 11.06.2014 tarihli temyiz istemi nedeniyle yapılan incelemede;

a) Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre hükmün; 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

b) Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanık Ü.. Ü..'nün aşamalarda suçlamayı reddedip, soruşturma sırasında Rıdvan'ın evindeki eşyaları birlikte sattıklarını, kovuşturmada da Rıdvan'ın ağabeyinden aldığı bir kısım eşyaları birlikte sattıklarını savunması, olay yerinde sanıklar R.. G.. ve R.. U..'ın parmak izlerinin tespit edilmesi ve sanık R.. G..'ün, diğer sanık R.. U.. ile hırsızlık yaptıklarını ikrar ederken, sanık Ümmet'in yanlarında olup olmadığını hatırlamadığını belirtmesi karşısında, sanık Ü.. Ü..'nün hırsızlık eylemine katıldığı yönünde mahkumiyetine yeterli kanıt bulunmadığından, hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından beraatine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,