Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/7167 K.2015/11998

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın üzerine atılı suçlardan dolayı yapılan yargılaması sonunda 25.02.2011 tarihli karar ile 13.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak karşılıksız yararlanma suçu ile 13.01.2010 ve 14.01.2010 tarihli tutanaklarla ilgili olarak mühür bozma suçlarından sanığın mahkumiyetine, 14.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak ise karşılıksız yararlanma suçundan sanığın beraatine karar verildiği, yapılan tebligatlar üzerine sanık tarafından herhangi bir temyiz isteminde bulunulmayıp hükmün sadece katılan vekili tarafından 14.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak karşılıksız yararlanma suçundan sanığın beraatine ilişkin kısmının temyiz edildiği,

buna göre karşılıksız yararlanma ve mühür bozma suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün kesinleştiği, 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iadesi üzerine temyiz talebine konu hükmün verildiği, ilk hükmün temyizinde konu edilen 14.01.2010 tarihli tutanağa yönelik olarak karşılıksız yararlanma suçundan bir karar verilmediği anlaşılmakla yapılan incelemede,

1-Sanık hakkında 13.01.2010 ve 14.01.2010 tarihli tutanaklarla ilgili olarak mühür bozma suçlarından kurulan 21/02/2014 tarihli hükme ilişkin sanığın temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararının sadece 14.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükümle ilgili olduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararından sonra 13.01.2010 ve 14.01.2010 tarihli tutanaklarla ilgili olarak mühür bozma suçlarından kurulan hükümler hukuken geçersiz olup sanığın konusu bulunmayan temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE;

2-Sanık hakkında 13.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak karşılıksız yararlanma suçundan kurulan 21/02/2014 tarihli hükme ilişkin sanığın temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Sanık hakkında 13.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak karşılıksız yararlanma suçundan kurulan 25.02.2011 tarihli mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra, hükmün sadece katılan vekili tarafından 14.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak karşılıksız yararlanma suçundan sanığın beraatine ilişkin kısmının temyiz edilmesinden sonra Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararının sadece 14.01.2010 tarihli tutanakla ilgili olarak karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükümle ilgili olduğundan “02.07.2012 tarihinde kabul edilerek,

28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun’’ uyarınca kurulan hükmün;

Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.05.2011 gün, 66-96 sayılı kararında da açıklandığı gibi, 01 Haziran 2005 tarihinden sonra gerçekleştirilen yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılamasının tabi olacağı ilkelerin 5252 sayılı Kanun'un 9. maddesine göre değil, 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98 ilâ 101. maddelerine göre belirlenmesi gerektiği, uyarlama yargılaması sonucunda verilen kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolunun ise 5275 sayılı Kanun'un 101/3. maddesi uyarınca itiraz yasa yolu olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından,

5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanığın dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,