Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/11263 K.2018/13954

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, 07/07/2015 tarihli temyiz dilekçesinden sonra, 18/05/2016 ve 01/06/2016 tarihli dilekçeleri ile "cezasının onanmasına" karar verilmesi yönündeki isteminin; "onama" yetkisi Yargıtay'a ait bulunduğundan, "temyizden vazgeçme" olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında daha ağır cezayı içeren Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02/06/2009 tarih ve 2008 /865 E- 2009/332 K. sayılı 01/07/2009 tarihinde kesinleşen 5237 sayılı TCK’nın 142/2-b maddesi uyarınca verilen 11 ay 20 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken, Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/09/2009 tarih ve 2009/884 E.-2009/701 K. sayılı kararının mükerrirliğe esas alınması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.