Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/12772 K.2017/5210

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen kararın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/1. maddesi gereğince, sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresinde tebliğ edilmesi gerektiği halde, aynı Kanun'un 21/1. maddesine göre doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiği, açıklanan biçimde yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu ve sanığın öğrenmekle hükmü süresinde temyiz ettiği belirlenerek ve temyiz isteminin reddine dair 14/01/2015 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişiyle birlikte işlendiğinin sabit olmasına rağmen sanığın cezasında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesiyle arttırım yapılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.