KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2016/13627 E., 2019/799 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Ocak 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1. Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,
Sanığın yokluğunda verilen ve 02.05.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 12.06.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2. Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,
a) Müştekinin suça konu ürünlerin toplam değerinin 50,00 TL olduğunu belirtmesi karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,
b) Sanığın talimat yoluyla alınan 12.07.2013 tarihli savunmasında hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına dair istemde bulunduğu ve sanığın daha önce üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması karşısında, suçu işledikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermediği dikkate alınıp tekrar suç işleyip işlemeyeceği konusunda oluşan kanaat değerlendirilerek cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine karar verilmesi gerekirken, “adli sicil kaydı incelendiğinde yasal şartlar oluşmadığından TCK'nin 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2016/13627, K. 2019/799, 15 Ocak 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama