Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/16989 K.2019/884

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda karar verilen sanığın, 21.01.2014 tarihli duruşmada bildirdiği bilinen son adresi ..... ” yerine, doğrudan MERNİS adresine gerekçeli kararın tebliğ edildiği, sanığın MERNİS adresine yapılan tebligattan haberdar olduğu 26.05.2014 tarihi itibariyle temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmış olup; doğrudan MERNİS adresine yapılan tebliğ işlemi usulüne uygun olmadığından sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca, TCK'nın 142/1-b maddesinden açılan davada ek savunma hakkı verilmeden, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi uyarınca uygulama yapılması, her iki bentte öngörülen ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.