Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/17463 K.2018/7238

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen hükmün sanığa 19/03/2008 tarihinde tebliğ edildiği, kararın temyiz olunmadığından bahisle mahkemesince kesinleştirildiği, sanığın 26/12/2011 tarihli dilekçesiyle eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunduğu, söz konusu temyiz ve eski hale getirme talebinin Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04/01/2012 tarihli ek kararı ile reddolunduğu, bu ek karara itiraz üzerine Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesince 18/01/2012 tarih ve 2012/97 D.

İş sayılı karar ile itirazın reddine karar verildiği, sanığın 11/07/2014 tarihli dilekçesiyle bir kez daha eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunması üzerine bu talebin de Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/07/2014 tarihli ek kararı ile reddolunduğu ve bu ek karanın tebliği üzerine sanığın kararı temyiz etmesi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiği anlaşılmakla.

Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/01/2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere.

5271 sayılı CMK'nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nun 310. maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yokluğunda verilen hükmün temyiz süresinin "kararın verildiği tarihten itibaren bir hafta içerisinde" başlayacağı belirtilerek sanık açısından yanılgıya sebebiyet verildiğinden sanığın eski hale getirme istemi kabul edilerek ve ayrıca 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme isteğini inceleme yetkisi,

Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olduğundan bu konuda Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04/01/2012 ve 16/07/2014 tarihli ek kararlar ile Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18/01/2012 tarihli kararın hukuki geçerlilikten yoksun olduğu belirlenerek ve Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04/01/2012 ve 16/07/2014 tarihli ek kararlar ile Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18/01/2012 tarihli karar kaldırılarak sanığın temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 116/1, 119/1-c maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e maddelerine göre hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının, mahkumiyet kararı verilen 21.11.2007 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,