Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/19176 K.2019/2717

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin huzurunda verilen kararda, hapisten çevrilen adli para cezalarının temyizi kabil olduğu halde “yasa yolu kapalı ve kesin olmak üzere” verildiği belirtilerek yanıltmaya neden olunduğunun anlaşılması karşısında; mahkemenin 25.05.2016 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının kaldırılarak ve sanık müdafiinin 17/05/2016 havale tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu, ayrıca dosya temyiz aşamasında iken yerel mahkemece dosyanın ele alınarak uzlaştırma nedeniyle davanın düşürülmesine dair 17/09/2017 tarihli kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek, yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de;

Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin adli para cezasına mahkûmiyet halinde uygulanmasının mümkün olmadığı gözetilmeden sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının 5237 sayılı TCK’nın 58/6 maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,