Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/6460 K.2016/11878

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 10/02/2016 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle mahkemenin 18/02/2016 tarihli, 2015/49 Esas ve 2015/1018 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen 16/12/2015 tarihli mahkumiyet hükmünün, sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı ancak adresin yıkılmış olduğu gerekçesiyle iade edildiği anlaşılmakla, mernis adresine 7201 sayılı Tebligat Kanun'un 21/2 . maddesine göre tebligat yapılması gerekirken, mernis adresine aynı Kanun'un 35. maddesine göre 19/01/2016 tarihinde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu ve sanığın öğrenmeyle verdiği 10/02/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği nazara alınarak sanığa yargılamanın başladığı sırada müdafii atanmadan sorgusu yapılarak yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,